Historia metody

 

Krótki rys historyczny

Początków obecnego wyglądu skaningowej diagnostyki termoregulacyjnej można się doszukiwać w latach 50. w Niemczech. Należy wspomnieć również o ojcu medycyny Hipokratesie, który 400 lat p. n. e. nakładał mokrą glinkę na ciało pacjenta obserwując szybkość jej wysychania. Dzięki temu widział gdzie rozwija się choroba lub toczy stan zapalny – miejsca te schły znacznie szybciej.

W kolejnych stuleciach wielu głowiło się nad opracowaniem urządzenia do pomiaru temperatury. Wpierw był to termoskop (urządzenie otwarte, zależne od ciśnienia atmosferycznego) Filona z Bizacjum (ok. 200 lat p.n.e.) ulepszony przez Galileusza ok. 1600 roku, a niedługo później termometr (urządzenie zamknięte, niezależne od warunków zewnętrznych) w 1644 roku przez Ferdynanda II Medycejskiego.

Na początku 1800 roku John Herschel dokonał pierwszego obrazu termicznego stosując cząstki węgla i alkohol w procesie zwanym ewaporografią.

Dopiero jednak w latach 50. dr E. Schwamm i dr Reehe opracowali termometr do pomiaru podczerwieni, a w raz z nim również fundamentalne zasady diagnostyki termoregulacyjnej. Następnie na Uniwersytecie w Heidelbergu grupa naukowców skupiona wokół prof. G Heima opracowała naukowe standardy i procedury dokonywania pomiarów, bezdotykowym czujnikiem podczerwieni.

 

Początki diagnostyki termoregulacyjnej

Dr Ernst Schwamm badał zarówno promieniowanie cieplne, jak i powierzchniową temperaturę skóry. Doszedł do wniosku, że zmiany spektrum promieniowania nad tzw. strefami Heada (obszarami na powierzchni skóry, w obrębie których odczuwany jest ból spowodowany chorobami narządów wewnętrznych. Te obszary i odpowiadające im narządy są unerwiane przez nerwy, które pochodzą z tego samego segmentu rdzenia kręgowego), u osób chorych korelują z występowaniem i stopniem zaburzeń zdrowotnych.

Dodatkowo, na podstawie badań zauważył, że każdy człowiek posiada nie tylko specyficzny wzór energetyczny, ale również wywoływaną przez bodziec (stresor) reakcję temperaturową – termoregulację, która informuje o zaburzeniach funkcjonalnych, jakie niekoniecznie ujawniły się w ciele pod postacią choroby.

Używał on w tym czasie prototypu urządzenia dr inż. J.J. Reeha, skonstruowanego na bazie bolometru (przyrządu do pomiaru energii przenoszonej przez promieniowanie w jak najszerszym zakresie długości fal) miernika promieniowania cieplnego.

 

Diagnostyka termoregulacyjna metodą heidenberską

W 1953 roku Schwamm i Reeh złożyli wnioski patentowe dotyczące metody i urządzenia. Miernik pozyskał patent w 1957 roku, natomiast metoda została opatentowana, z uwagi na obowiązujące prawo, dopiero w USA, Francji i Wielkiej Brytanii.

W tym czasie badacze zajmowali się przede wszystkim lokalizacją pól zakłócających, które mogą wywoływać i/lub podtrzymywać choroby przewlekłe. Zainteresowali się również wczesnym wykrywaniem raka.

Pod koniec lat 70. IBM Niemcy stworzyło Fundację na Rzecz Wczesnego Rozpoznawania Raka i Chorób Przewlekłych. W związku z dofinansowaniem w roku 1977. rozpoczęto prace badawcze w Instytucie Medycyny Społecznej i Medycyny Pracy w Heidelbergu, pod dyrekcją prof. dr n. med. Marii Blohmke badania w dziedzinie diagnostyki termoregulacyjnej jako narzędzia i metody wczesnego rozpoznawania raka i chorób przewlekłych.

Wsparcie IBM w latach 1977-84 umożliwiło gruntowne, biofizyczne badania podstawowe w Instytucie oraz dalsze obserwacje naukowe w klinikach (Poliklinice Chorób Kobiecych w Heidelbergu, dyr. prof. dr n. med. F. Kubli oraz Klinika Chorób Płuc Löwenstein, lekarz naczelny prof. dr n. med. F. Krause) i zakładach medycznych.

Równocześnie, w 1980 roku, dzięki współpracy naukowo-klinicznej, powstał program komputerowy analizujący wyniki badań w którym zebrano wyniki pochodzące od lekarzy. Ta owocna współpraca pomiędzy naukowcami, a lekarzami zakończyła się w 1989 roku, kiedy to wraz ze zmianą kierownictwa katedry Medycy Społecznej i Medycyny Pracy zmieniły się priorytety badań.

Dotychczasowi użytkownicy metody w większości zrezygnowali z niej, z powodu braku opieki naukowej, firma Ultrakust produkująca urządzenia wstrzymała produkcję, albo dalej ją rozwijali w zespołach zajmujących się termografią regulacyjną (np. za pomocą termometrii skóry w metodzie prod. Rosta).

 

STRD

Dopiero w ostatnich latach ponownie udało się utworzyć zespół zajmujący się termografią energetyczną. W wyniku znacznego postępu techniki medycznej powstały nowe modele urządzeń do badań termo- graficznych.